"Wojna nigdy nie umiała
tworzyć opowieści".

Dosadne, niepokojące. Nie potrzeba zbyt wielu słów, by zawrzeć ogrom spustoszenia i zła, jakie niesie za sobą wojna. I ja nie napiszę wiele, bo picturebook, jaki mam teraz przed sobą, powinno się przeżyć samemu. Ilustracje André Letrii utrzymane w podobnych, ciemnych i okrutnie przygnębiających tonacjach przyciągają wzrok, mimo że chciałoby się go odwrócić. Pełne pająków, czarnych okien i strachu. Niezwykle trafne zdania José Jorge Letrii chwytają za serce. Mogłabym wszystkie je tu wypisać, pokazać każdą stronę, bo to tak doskonałe i poruszające dzieło, z jakim dawno nie miałam styczności. Myślę sobie, że od takich książek zaczęła się moja miłość do picturebooków, chociaż nie trafiłam do tej pory na tak ponurą rzecz. Przypomina Wroga Serge Blocha i Davide Caliego, ale tutaj jest więcej grozy i bólu. Nie do zapomnienia i oby — nie do pominięcia.

Co ciekawe, książka została stworzona przez ojca i syna. Nie wiem, kiedy odważę się pokazać ją swojemu synkowi, ale na pewno to zrobię. Obrazy czasem działają na wyobraźnię o wiele lepiej niż słowa. A tutaj wszystko działa, wpełzając do głowy i siejąc w niej bunt przeciwko wojnie. Jak bardzo potrzebne są takie książki.