Piszę o książkach tak, jak mi w duszy gra. Nie tworzę wzorowych recenzji, nie rozbieram książki na czynniki pierwsze, pisanie sprawia mi zwyczajną frajdę, a blog jest formą literackiego pamiętnika. Stawiam na prosty, wyważony przekaz, podpierając się estetyką wypowiedzi i ładnym obrazem.
 
Możecie na mnie (i do mnie) mówić Luka Rhei. Wykształcona humanistycznie, z zamiłowaniem do natury, wędrówek, fotografii, tajemniczych i mrocznych historii (w końcu dorastałam przy Z archiwum X), antyków oraz filmowych horrorów z lat 70-90. Prywatnie żona i mama. Tęsknię za bardziej analogowym życiem, z dala od cyfrowego świata (a zwłaszcza social mediów). 

Wybieram książki, które mnie ekscytują i wnoszą coś do mojego życia. To groza — najlepiej w klasycznym wydaniu (ale też klimatyczne horrory współczesne, stary King, czy Masterton, którego czytałam jako nastolatka), literatura historyczno-podróżnicza (w tym książki o dalekich morskich wyprawach i odkryciach), reportaże, wyjątkowa proza, a także sci-fi. Mam słabość do wygrzebywania wartościowych książek dla dzieci/młodzieży oraz porzuconą już pasję kolekcjonowania pięknych picturebooków. W gorszych chwilach wracam do thrillerów i kryminałów (nie lubię jednak, gdy jest zbyt krwawo, zdecydowanie wolę wątki nadprzyrodzone od brutalnych zbrodni).