Poruszający, ważny, wyjątkowy. Zniknięcie autorstwa Ani Drabikowskiej z ilustracjami Eli Chełmińskiej to szczególny picturebook, trafiający swoim przekazem oraz formą również do dorosłych. Półprzezroczysta mama, z której oczu kapią wielkie łzy, i jej pełna życia córka. Dziewczynka nie rozumie, skąd u wiecznie uśmiechniętej, słonecznej mamusi nagle taki niezrozumiały, obcy stan. Mała chce się bawić, ma szalone pomysły, nudzi się — jak to dziecko. Nie rozumie, czemu mama nie cieszy się zapachem dżemu truskawkowego, chociaż to dżem z przepisu babci. Ale czemu właściwie... nie ma babci? Dokąd pojechała? I to tak bez słowa? Przecież w jej pokoju wszystko jest jak dawniej.

Zniknięcie porusza trudny temat żałoby, odejścia, może nawet depresji. Ogromnie ciężki dla dorosłego, a co dopiero dla dziecka, które niczego nie rozumie, choć odczuwa wszystkie plączące się wokół emocje. Tekst książki jest pełen delikatności, polotu, ciepła, mieszających się jednak z ogromnym smutkiem i poczuciem opuszczenia. Poza pięknymi, żywymi ilustracjami, w środku jest coś jeszcze. Kalki, które potęgują uczucie blaknięcia, znikania — te kalki robią niesamowite wrażenie! Myślę, że Zniknięcie, choć dedykowane raczej starszym dzieciom, to właśnie dorosłym może pomóc w otrząśnięciu się po śmierci kogoś bliskiego, dostrzeżeniu tego, co najważniejsze, uporaniu się z własnym żalem. Zniknięcie chce pokazać przede wszystkim to, że nie można... znikać. Szczególnie, jeśli obok nas stoi dziecko i ciągnie za matczyną spódnicę, albo tatusiowy rękaw. To o nie należy się zatroszczyć w tych trudnych chwilach. Przypomina mi trochę Włosy mamy... Bardzo wartościowa pozycja.

Tego autorskiego duetu chyba już nikomu nie muszę przedstawiać i choć po Proszę mnie przytulić, czy Uśmiechu dla Żabki zdarzyły mi się małe (tyci tyci) rozczarowania (Na zawsze przyjaciele), to nadal cieszę się jak dziecko na każdą ich wspólną książkę. Wanda szuka miłości naprawdę narobiła mi smaku. Spodziewałam się powrotu do dawnej formy, którą pamiętam z W pogoni za życiem (mądry przekaz, piękny dobór słów). Ilustracje Emilii Dziubak nigdy nie zawodzą, ale z historiami już bywa różnie — przynajmniej w moim dorosłym odczuciu, bo być może dzieci mogą mieć zupełnie inne zdanie. Jak wyszło im z tą Wandą?

Zjawiskowa okładka, znajoma dziubakowa kreska w środku, ciepłe i lekkie pióro Wechterowicza. A do tego opowieść o poszukiwaniu miłości... Zapowiada się wspaniale, prawda? Dżdżownica Wanda (która, swoją drogą, zdaje sobie sprawę, że jest bohaterką książki) wyrusza, żeby odnaleźć miłość. W lesie wpada na kilku potencjalnych kandydatów, ale w końcu trochę zapomina o swojej misji i pomaga nowemu przyjacielowi Szopowi odnaleźć jego tatę. I jak to zwykle bywa (nie tylko w bajkach) zupełnym przypadkiem trafia na... Pst, nie powinnam Wam chyba tego zdradzać.

Wszystko w Wandzie byłoby takie piękne, takie wechterowiczowo-dziubakowe, gdyby nie jeden drobny "szczegół", który pojawia się w pewnym momencie akcji i... zupełnie burzy klimat całego tego rozmarzonego picturebooka. Nie mogłam w niego uwierzyć (albo inaczej: jeszcze tego mi tu brakowało). Skąd u Wechterowicza taki abstrakcyjny pomysł? Po co? Chyba po to, żeby było bardziej zabawnie (może dzieci docenią, mnie to nie przekonało). Na szczęście opowieść o dżdżownicy kończy się całkiem przyjemnie i choć ta książka nie stanie na mojej półce obok sztandarowych dzieł tego duetu, to może kiedyś rozbawi i oczaruje mojego Synka. Albo trafi w ręce jakiejś małej marzycielki ツ

Czy jest tu jeszcze ktoś, kto nie zna Proszę mnie przytulić? To było moje drugie spotkanie książkowe z Przemysławem Wechterowiczem, pierwsze z Emilią Dziubak. W środku mojego egzemplarza dumnie tkwi autograf autora z dawnych białostockich targów książki. Zastanawiałam się, czy Gdzie jesteś, mamo? jest w stanie powtórzyć tę magię. Po Proszę mnie przytulić w moim życiu nastała era niesamowitych picturebooków, tych dla dzieci i tych, które lepiej trafiały do dorosłych. Duża konkurencja. Jednak zajrzałam do Gdzie jesteś, mamo? z entuzjazmem, z przyjemną śmiałością, jakbym wracała do domu starych przyjaciół. Było w tym coś z sentymentu, jasne. Pamiętałam jednak zawód, jaki sprawił mi tytuł Na zawsze przyjaciele i wtedy naszła mnie myśl, czy z tego się wyrasta (zabawne). Czy raczej może pewnego fenomenu nie da się powtórzyć? Jak to było u mnie z Gdzie jesteś, mamo?

Chyba najtrafniejsze będzie tylko to, co zaraz napiszę. Niedźwiedziego przytulania ciąg dalszy. I to takiego na całego. Oczywiście, to nadal uroczy motyw, ale czy takie nadpisywanie historii nie zatraca czegoś, co tak zmyślnie zadziałało w pierwszej części opowieści o misiach? W nowej odsłonie pojawia się niedźwiedzia mama, która nie rozumie, czemu wszystkie zwierzęta w lesie chcą się do niej przytulić, ale potem załapuje, o co chodzi i przytulaniem próbuje podziękować zwierzętom za pomoc. Szuka bowiem swoich niedźwiadków (taty i synka), z którymi miała spotkać się pod krzywą wierzbą. Ilustracje Emilii Dziubak w Gdzie jesteś, mamo? są jak zwykle cudowne, klimat bardzo leśny, a na widok znajomych żabek (Uśmiech dla żabki) naprawdę się wzruszyłam. Lektura na pewno zachęca najmłodszych odbiorców do okazywania uczuć, pokazując jak ważny może być zwykły uścisk. Co prawda nie doświadczyłam ponownego zachwytu (zakończenie również temu nie sprzyja — mój zawód był podobny jak w Na zawsze przyjaciele), ale zapewniam, że to bardzo, bardzo sympatyczna książeczka dla dzieci.

Długo czekałam. Po Proszę mnie przytulić, po Uśmiechu dla żabki, po W pogoni za życiem (wszystkie tak bardzo piękne i wzruszające!) nareszcie leży przede mną kolejne dzieło duetu Wechterowicz & Dziubak. To jasne, że miałam kosmiczne oczekiwania. Poprzednie ich wspólne picturebooki chwytały za serce, wyciskały łzy, koiły i rozczulały. Zachwyciły mnie formą i urzekły przekazem. W Na zawsze przyjaciele wszystko wskazywało na to, że będzie podobnie. Mamy tu leśne zwierzęta (tak uroczo przedstawiane zawsze przez Emilię Dziubak), tytuł, który zwiastuje dużą dawkę pozytywnych emocji i... moje zaufanie do wrażliwego pióra Przemysława Wechterowicza.

Ilustracyjnie Na zawsze przyjaciele to kolejne dziubakowe arcydzieło. Barwy są typowo leśne, motywy jesienne, odbiorcę czaruje kolorowo rozgwieżdżone niebo. Zwierzęta, jak to zwierzęta u Dziubak — urocze, choć nieprzesadnie. Wiedziałam, że dopiero tekst nada im ostatecznego kształtu. Tym razem jednak, mimo przyjemnej, ładnej historii, nie dostajemy nic... szczególnego. Nic, czym ujęły mnie poprzednie książki Wechterowicza. Bohaterami Na zawsze przyjaciele są Króliczek i Sówka, którzy nigdy nie mogą się spotkać, bo kiedy Króliczek zapada w sen po długim dniu wesołego hasania, Sówka dopiero budzi się do nocnego życia. Zwierzęta dowiadują się o sobie od rodziców i odtąd, zafascynowane sobą nawzajem, czują, że mogłyby się zaprzyjaźnić. Pewnego razu udaje im się przechytrzyć pory dnia i nocy, wiedzą jednak, że ich największe marzenie nigdy się nie ziści. Chociaż... może z pomocą przyjdzie odrobina magii?

Cała historia jest oczywiście bajkowa, więc i nierzeczywiste zakończenie nie powinno zbytnio dziwić czytelnika. To opowieść o sile przyjaźni — takiej pomimo wszystko, o poznawaniu się i fascynacji drugą osobą, ale również o naturalnych ograniczeniach, które stają tej przyjaźni na drodze. Może dzieciom wystarczy magiczne rozwiązanie, jakie proponuje autor.  Ja, jako czytelnik dorosły (do tego miłośnik i kolekcjoner wyjątkowych picturebooków), czuję się trochę zawiedziona. Czar rósł i prysł. Pozostały piękne ilustracje.