Znacie może tych Państwa od... ogromnych Map wydanych przez wydawnictwo Dwie Siostry? Aleksandra i Daniel Mizielińscy stworzyli niezwykły obrazkowy atlas dla dzieci, którym nie sposób się nie zachwycać, choćby ze względu na jego rozmach (fragment atlasu posłużył jako tło do zdjęcia powyżej). Mnóstwo detali, informacji, ciekawa kreska i kolorystyka, a do tego pokaźny format... Coś wspaniałego! Co prawda ja dziś nie o Mapach, ale muszę zaznaczyć, że klimat nowej książki autorów jest dość podobny, a kiedy w tytule pojawia się "wielka podróż", to chyba wiem, czego się spodziewać 😀 A teraz uważajcie — Wielka podróż dziadka Eustachego to komiks dedykowany najmłodszym. Nie ma w nim ani jednego dymka z tekstem. Są za to typowe dla Mizielińskich obrazki. Gruba, miękka kreska, niedokładne kolorowanie, specyficzny dobór barw. Na pierwszy rzut oka styl skojarzył mi się ze starymi bajkami (np. z komiksami o Koziołku Matołku). Dużo tam ekspresji i ruchu, dużo miejsc i bohaterów. Wszystko to służy wysnuciu naprawdę ekscytującej opowieści. 

Dziadek Eustachy siedzi sobie w swoim wygodnym fotelu i nagle, patrząc na kalendarz, orientuje się, że musi jak najszybciej się zebrać i wyruszyć w drogę. Oczywiście dla odbiorcy ta jego misja jest zupełnie tajemnicza, ale śledzimy dziadka krok w krok. Wyprawa okazuje się daleka i niekiedy niebezpieczna, jednak dokąd się nie uda nasz bohater, trafia tam na przyjazne zwierzęta, które oferują mu nocleg, albo częstują śniadaniem. Niezwykłe jest to, że wraz z dziadkiem podróżuje ktoś jeszcze. To mały sklepowy miś, którego dziadek kupił przed wyjazdem, a na którym bardzo mu zależy. Jak myślicie? Czy dziadek dotrze do celu swojej wielkiej podróży?

Zabawna, ekscytująca, a nawet wzruszająca. Wielka podróż dziadka Eustachego to historia odwagi i otwartości, zarówno na przygodę, jak i na spotykane po drodze osoby. Myślę, że powinna podobać się dzieciom — czy to dzięki jasnym i zrozumiałym scenkom, czy zwierzęcym bohaterom. Wydarzenia pędzą jak szalone, nie ma tu miejsca na nudę. Brak tekstu sprawia, że dziecko (samo lub z pomocą rodzica) może tworzyć własne opowieści, wymyślać kwestie, rozbudzając przy tym wyobraźnię i ćwicząc kreatywność.

Dziwna, niepokojąca, może nawet przerażająca Piękna ciemność. Komiks autorstwa Fabiena Vehlmanna, z interesującymi ilustracjami małżeństwa francuskich ilustratorów (Marie Pommepuy i Sébastiena Cosset) występujących pod wspólną nazwą Kerascoët, wymyka się jednoznacznym interpretacjom. Utrzymany w niewinnej bajkowej konwencji, zdecydowanie nie jest bajką. Zło czai się w z pozoru naiwnych gestach, by mimochodem pokazać swoje najgorsze oblicza. Między barwnymi kreskami słychać okrutny chichot, zaś dziecięce twarze dodają grozy całej historii. Jest miło i jest strasznie. A to zdecydowanie niekonwencjonalne połączenie.

W świecie Pięknej ciemności coś się wydarzyło i obecne tam postaci muszą dostosować się do nowej rzeczywistości. Nie dostrzegają makabry, która dosłownie leży u ich stóp. Ich zachowania zdają się być odzwierciedleniem typowych postaw społecznych. Nie są to jednak postawy godne naśladowania, a pod otoczką uprzejmości kryją się bezduszne ludzkie intencje i bezwzględna walka o przetrwanie. Chyba tylko główna bohaterka Aurora zachowuje twarz w tym całym upiornym szaleństwie.

Piękna ciemność robi niesamowite wrażenie już od pierwszych scen. Ciekawe jest to, że momentami może nawet bawić, by każdy delikatny uśmiech przemienić w grymas oburzenia, czy obrzydzenia. Podeszłam do niej jak do specyficznego horroru. Warto również zaznaczyć, że to bezwzględnie komiks dla dorosłych. 

Vehlmann Fabien, Piękna ciemność, il. Kerascoët, tłum. Małgorzata Jańczak, Wydawnictwo Kultura Gniewu, Warszawa 2018, s. 98.

Książkę przeczytałam w ramach Wyzwania czytelniczego 2020 na Przestrzeniach tekstu  

Wierzcie mi lub nie, ale mam wielką słabość do gryzoni. Niestraszne mi przemykające pod nogami ogonki. Nie zapiszczę, ani nie wskoczę na najbliższe krzesło, widząc mały sunący cień na ścianie — najchętniej przygarnęłabym (i wyściskała) każde małe włochate stworzonko. Dlatego dwie części komiksu o dzielnej Mysiej Straży (gwiazdkowy prezent od Męża) naprawdę mnie rozczuliły. David Petersen stworzył małe dzieło, które trzykrotnie zdobyło Nagrodę Eisnera (taki komiksowy Oskar) oraz Nagrodę Harveya. W pełni zasłużenie.

Dzielni Strażnicy Mysiej Straży wyruszają, by odnaleźć zaginionego handlarza ziaren i przy okazji odkrywają zdradziecki spisek. To wszystko dzieje się jesienią 1152 roku, po wielkiej zimowej wojnie z hersztem łasic, w czasach, gdy myszy już nie walczą o bezpieczeństwo Terytoriów, a jedynie zwiadują, przepowiadają pogodę i pełnią rolę przewodników. Niestety tym razem ponownie będą musiały chwycić za broń.

Jesienne barwy ilustracji, małe mysie oczka, ostre szpilki i ciemne zaułki. Petersen ma specyficzną, komiksową kreskę. Otoczenie mysiego świata jest bardzo rzeczywiste, naturalne, jednak myszki mają w sobie coś uroczego. W całej historii zaś nie znajdziecie nawet okruszków humoru — mysie walki, codzienne zajęcia, czy choćby mapy Terytoriów pozorują prawdziwe historyczne przekazy. Trochę dowcipu by nie zaszkodziło, ale i takie poważne podejście robi konkretny efekt.

Komiks przeczytałam w ramach Wyzwania czytelniczego 2019 

(kategoria: komiks, w którym nie występują superbohaterowie).