Z przyjemnością wracam do audiobooków sprawdzonych pisarek (a Charlotte Link zdecydowanie nią jest), ale i czytanych przez moje ulubione lektorki. I tym razem nie było inaczej. Joanna Jeżewska poradziła sobie znakomicie z drugim kryminałem z serii o Kate Linville autorstwa Charlotte Link, czyli z Poszukiwaniem. Oczywiście o tym, że Poszukiwanie było drugą częścią cyklu dowiedziałam się dopiero po jego wysłuchaniu. Postanowiłam nadrobić część pierwszą i z ulgą stwierdzam, że nie straciłam zbyt wiele, nie trzymając się chronologii. Co prawda znajomość nieco większego fragmentu przeszłości głównej bohaterki mogła być dość pomocna, ale pamiętam, że w Poszukiwaniu jej sylwetka została dostatecznie nakreślona.

W Oszukanej dopiero poznajemy Kate Linville. Samotną i zakompleksioną policjantkę ze Scotland Yardu, dla której całym światem i jedyną bliską osobą jest ojciec, emerytowany policjant. Niestety Richard Linville ginie w wyniku brutalnego morderstwa, a wkrótce wychodzą na jaw nieciekawe fakty z jego życia. To burzy u Kate obraz wspaniałego ojca, jednak kobieta usilnie stara dowiedzieć się, kto stoi za jego śmiercią — i to na własną rękę, mimo że do sprawy został przydzielony jeden z lepszych śledczych ze Scarborough, gdzie pracował jej ojciec — Caleb Hale. Równocześnie toczy się wątek pewnego małżeństwa — Jonasa i Stelli Crane, którzy wraz z pięcioletnim adoptowanym synem spędzają urlop na wyludnionych torfowiskach.

Akcja kryminału płynie powoli. Nie na tu spektakularnych momentów, a na pierwszy plan wielokrotnie wychodzą wątki obyczajowe i dramaty bohaterów. Jednak jest tu też sporo tajemnic i napięcia, co utrzymuje zainteresowanie fabułą, zaś rozwiązanie sprawy zdecydowanie zaskakuje. Joanna Jeżewska przeczytała Oszukaną wprost znakomicie i ogromnie cieszę się, że jest lektorką również trzeciej części cyklu z Kate Linville — Bez winy. Będę słuchać!

***
Link Charlotte, Oszukana, tłum. Anna Makowiecka-Siudut, czyta Joanna Jeżewska, Wydawnictwo Sonia Draga, 18 godz., 23 min.

"Formalina obiecuje wieczność, a sól zwiększa elastyczność.
Elastyczność to podstawowa cecha
udanego związku."

Jeszcze chwilę zajmie mi powrót do siebie po Umyśle zabójcy Mike'a Omera. I nie dlatego, że był tak bardzo wstrząsający (chociaż był), ale dlatego, że tak mocno wsiąkłam w jego atmosferę, zżyłam z bohaterami i za nic nie mogłam oderwać się od śledztwa. To było coś wspaniałego. Doskonałe prowadzenie akcji, elektryzująca historia kryminalna, wnikanie w szczegóły, o których inni autorzy często nie wspominają. Do tego solidnie rozbudowane psychologiczne tło nietuzinkowych postaci (brawa za Zoe!). Nie jest to pierwszy lepszy thriller (a jeśli już jesteśmy przy terminologii, dla mnie to jednak kryminał), który czyta się równie szybko, co o nim zapomina. Nie ma tu miejsca na wpadki, od jakich roi się w przeciętnych thrillerach. Tu wszystko się klei, nic nie wygląda na naciągane. Głębia kryminalnej historii (a raczej dwóch), wielowarstwowość, udane opisy i dość zaskakujące zakończenie — to zdecydowanie wyróżnia książkę Omera. Widzę Umysł zabójcy jako ponury, klimatyczny serial typu The Fall (a to jeden z moich ulubionych) i aż gotuję się z ekscytacji, jak dobry to mógłby być obraz. Ale książka pozostawia więcej pola dla wyobraźni.

Najpierw je dusi, potem... balsamuje i stylizuje, w końcu umieszcza je gdzieś w miejscach publicznych. Martwe kobiety przypominają manekiny, choć z daleka wyglądają jak żywe. Przy schwytaniu seryjnego mordercy, grasującego wśród ulic Chicago, ma pomóc lokalnej policji agent FBI Tatum Gray oraz psycholog sądowy i konsultantka FBI Zoe Bentley. Zoe jest najlepsza w swoim fachu, choć to dramatyczne wydarzenia z przeszłości wpłynęły na wybór jej zawodu. Zoe prześladują dawne strachy, a to pobudza jej wyobraźnię i może pomóc w profilowaniu zabójcy. Oboje z Tatumem działają dość niekonwencjonalnie, a cała akcja pędzi w szaleńczym tempie.

Podobała mi się tutaj dwuplanowość. Dwóch seryjnych morderców i dwie kryminalne historie, które dzielą lata. Obie przerażające, choć ta druga na pewno bardziej niezwykła. Również główni (jak i poboczni) bohaterowie nadali smaku całej fabule. Potrafię wyobrazić sobie posępny klimat ich spotkań, napięcie i skrywane zainteresowanie, pomieszane z irytacją, jak i z ogromną potrzebą złapania mordercy. Podobało mi się ich maksymalne sfokusowanie na sprawę. Naprawdę dawno nie czytałam tak hipnotyzującego, a przy tym dopracowanego kryminału.

***
Omer Mike, Umysł zabójcy, tłum. Tomasz Wyżyński, Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2020, s. 456, u mnie ebook.

Ach, te Czarne narcyzy. To tajemnicze coś, czego zabrakło mi w Domu czwartym Katarzyny Puzyńskiej, siódmej części sagi o Lipowie — choć nadal nie do końca wiem, co to było, cudownie odnalazłam tutaj. Mroczny klimat, przywodzący wspomnienie wspaniałych Utopców, bohaterowie, którzy nareszcie zaczynają przypominać dawnych siebie. Poczucie, że coś wskakuje na swoje miejsce i daje nadzieję na pomyślne rozwiązania. Przy tym taka ponura atmosfera miejsc i zawiłość wydarzeń. Och, naprawdę bardzo podobały mi się Czarne narcyzy. Mamy miejscową legendę o żonie drwala, Diabelec, w którym strach pozostać na noc, ciemny las i tę przeszywającą, zakazaną piosenkę. Nucę ją sobie teraz, nie znając melodii. Taką siłę ma ta kryminalna opowieść.

Weronika Nowakowska otrzymuje tajemniczego SMS-a od niejakiej Valentine Blue. Daniela Podgórskiego, wydalonego ze służy i wciąż zmagającego się z problemem alkoholowym, podczas lipcowego Święta Policji zaczepia pewna dziennikarka. Jadą do Diabelca, wokół którego krążą straszne legendy. Wkrótce umiera miejscowa dziewczyna i jej chłopak, zaś ze wszystkim powiązane są dwie kobiety pracujące w ciastkarni w Lipowie. Do tego ożywa sprawa śmierci trzech bezdomnych, którą poznaliśmy już w Domu czwartym. Wszyscy bohaterowie bardzo angażują się w różne części śledztwa, odkrywając przy tym dziwne zależności i zmagając z własnymi (lub cudzymi, jak u Klementyny Kopp) problemami.

Wiele wątków, dużo postaci, dość szybko poprowadzona narracja. To wszystko może nieźle zakręcić w głowie, jednak spaja się w zgrabną całość i przynosi zaskakujące rezultaty. Cieszę się na pewne zmiany, jakie zachodzą u głównych bohaterów — czy choćby zalążki zmian (nie chcę zdradzać!). Wątek z dziwnymi praktykami związanymi z domem w Diabelcu, rozsypane czarne narcyzy i... ten śpiew. W sumie w Czarnych narcyzach skryła się naprawdę tragiczna, smutna historia. I choć długo nie zapomnę ich klimatu, wiadomo, że już zabieram się za Norę.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:

***  
Puzyńska Katarzyna, Czarne narcyzy, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2017, s. 640.

Z przyjemnością (i ekscytacją) wróciłam do znanych bohaterów z Lipowa. Po tym, co wydarzyło się w poprzednim tomie — chyba jeszcze chętniej! Szokujący koniec Łaskuna zapowiadał coś interesującego, chociaż może niekoniecznie takich atrakcji spodziewałam się po kolejnej części cyklu. Czy ja w ogóle mogę o tym pisać? Czy to nie za duży spoiler?... Nieszczęście, jakie spadło na dwójkę bohaterów odbija się dość znacząco w ich postawach, również w trakcie prowadzenia nowego śledztwa. A nie jest to śledztwo zwyczajne. Znika bowiem ikona kryminałów Katarzyny Puzyńskiej, moja ulubiona bohaterka — Klementyna Kopp. Ślad ginie w Złocinach, jej rodzinnych stronach, gdzie na prośbę matki była policjantka miała zbadać jakąś dawną sprawę morderstwa. Nie bez powodu Dom czwarty porównywany jest z klimatem Utopców (ach, Utopce! To dopiero była historia!). Atmosfera Złocin, dworku Drozdy, tragiczna historia sprzed lat. Poza tym te tajemnicze powiązania bohaterów, niepokojące graffiti, karzeł Kaj, dźwięk pozytywki i martwe kosy. A i również — jak to u Puzyńskiej, równolegle biegnąca opowieść, tym razem z czasów wojny. Kto by przypuszczał, że tyle sekretów kryją te piękne tereny, na jakich rozgrywa się akcja kryminałów Puzyńskiej.

Dom czwarty to kolejna niezła historia. Ciekawa przemiana niektórych bohaterów, mimo że nie zawsze na plus (kto czytał, wie o kim myślę), dodała smaczku fabule. Wiadomo już, że będzie miała swój wydźwięk w nowej części cyklu. Tutaj dowiadujemy się również bardzo wiele o przeszłości Klementyny. Sama nie wiem, czy byłam gotowa na tyle zaskakujących informacji. Oczywiście już sięgam po Czarne narcyzy (ciekawe, kiedy je skończę), jednak gdzieś z tyłu głowy tkwi to uporczywe przekonanie, że tu, w Domu czwartym, czegoś mi zabrakło. Takie uczucie. Może znajdę to coś w Czarnych narcyzach.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:

***  
Puzyńska Katarzyna, Dom czwarty, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2016, s. 576.