"Pragnęłam tylko wspierać rozwój dziecka

Szczepienia, odpieluchowanie, smoczek, rozszerzanie diety. Wiecie na co się piszecie, decydując na dziecko (oczywiście poza szczęściem, które Was już nigdy nie opuści 😀)? Przede wszystkim na... ogrom informacji atakujących Was z każdej strony. Mnogość poradników, portali parentingowych, programów, produktów, kursów w szkole rodzenia, porad z pierwszej ręki. Znalezienie we wszystkim złotego środka, rozsądna selekcja wiedzy, a przy tym kierowanie się własnym instynktem to prawdziwy ratunek dla rodzica. Jeśli jednak ktoś nie ma czasu (albo cierpliwości), ale chciałby ogarnąć temat, bo za moment zostanie postawiony w najważniejszej roli swojego życia, to książka Dziecko od A do Z może być dobrym rozwiązaniem. Ja poleciłabym ją jako wstęp do dalszych poszukiwań. Z pewnością nie jest to biblia młodego rodzica, bo często nawet nauka nie ma jednoznacznych odpowiedzi na wszystkie pytania. A i te udzielone nie zawsze wzbudzają zaufanie.

Tina Payne Bryson podeszła do tematu bardzo solidnie. Do każdej poruszanej przez nią kwestii — czy jest to temat używania chodzików, czy chustonoszenie — przedstawia dwa antagonistyczne stanowiska (to głosy "za" lub "przeciw"), do nich dołącza propozycję naukowego rozwiązania, ogólne wnioski, jak również dzieli się własnymi doświadczeniami. Wszystko jest przedstawione bardzo jasno i przystępnie, chociaż nie wszystkie odpowiedzi podane są na tacy. Wielokrotnie nawet naukowcy nie zgadzają się w niektórych kwestiach.

Ja ze swojej strony te wszystkie tematy, o których pisze autorka, zgłębiłam doskonale i miałam wyrobione zdanie jeszcze przed porodem 👶. Z niektórymi musiałam zmierzyć się od nowa, bo teoria teorią, a płaczące dziecko płaczącym dzieckiem, zaś w obliczu wielkich dziecięcych łez (albo pełnej pieluchy, choć podkreślę może, że Dziecko od A do Z to nie poradnik techniczny, ani instrukcja obsługi noworodka) zdobyta wiedza magicznie wylatuje z głowy. Nie zgadzam się z kilkoma kwestiami z książki, ale myślę, że każdy powinien podejść do niej zgodnie z własnym rozsądkiem. Dlatego Dziecko od A do Z jest dużą pomocą w zorientowaniu się, jakie dylematy czekają nas we wczesnym rodzicielstwie. Dobre na start, albo na skonfrontowanie ze zdobytą już wiedzą.

"Daj się znaleźć, dzieciaku!
Gramy od nowa."

Rety, jaka to cudowna książka! — powtarzałam sobie po każdym przeczytanym rozdziale, nie mogąc uwierzyć, jak bardzo i w jak krótkim czasie oczarował mnie Robert Fulghum. Już podczas wybierania tego tytułu, miałam przeczucie, że trafię na coś niezwykłego, choć to było zupełnie nieoczekiwane, bo ani okładka, ani tytuł raczej nie powinny do mnie przemówić (prędzej spodziewałabym się po nich jakiegoś poradnika). Dlatego ufajcie przeczuciom. A jeśli akurat Was zawodzą, możecie zaufać mi. Przynajmniej, jeśli chodzi o książkę Fulghuma ;)

Zabawne, lekkie, pokrzepiające, odstresowujące, a zarazem prawdziwie głębokie (nawet jeśli przewrotnie, na przykład niezapomniany rozdział o przechowywaniu kosmicznego pyłu w naszych domowych paprochach), poważne i poruszające. Trafił do mnie dowcip Fulghuma, jak i jego styl bycia, właściwy chyba tylko takim starszym panom, którzy swoje przeżyli i mają prawo trochę pomoralizować. Trafiły te błyski (jak zajączki... wiecie, te od zegarka i słońca) ukryte między wierszami, które dają do myślenia, a może nawet... zmieniają sposób myślenia. Wszystkiego, co naprawdę muszę wiedzieć, dowiedziałem się w przedszkolu z dopiskiem Niezwykłe rozważania o zwykłych sprawach to zbiór esejów, może nawet nietypowych kazań (Robert Fulghum jest emerytowanym pastorem) o wszystkim i trochę o niczym. O dzieciach, życiu, śmierci (czyli jednak o wszystkim!), sznyclach, zabawie w chowanego ("schował się zbyt dobrze"), wspomnianych już przeze mnie paprochach i o innych prostych sprawach, o których autor pisze nadzwyczaj cudownie. Normalnie, a jednak cudownie. Bo takie nasuwają mi się określenia.

Teksty w książce są krótkie. Czasem wystarczające, innym razem chciałoby się czytać dalej, podczas gdy Robert Fulghum już dawno zamknął temat jakimś mocnym zdaniem, zwykle skłaniającym do myślenia. Co jest tak wyjątkowego w rozważaniach na temat wody, brzydkich nazw roślin, wyposażenia cudzych łazienek, kabli rozruchowych, czy chłopaka, który przyszedł zgrabić autorowi liście z ogródka? A może inaczej. Jeśli nie dostrzegacie nic wyjątkowego w historiach o kałużach (teraz to już musicie przeczytać tę książkę!), małej syrenie, Konkursie Skrzypków w Dawnym Stylu w Weiser w stanie Idaho, albo o pierwszym locie balonem — cóż, to oznacza, że nie trafiliście jeszcze na książkę Fulghuma. "Podejdźcie tutaj. Do samej krawędzi. Chcemy wam coś pokazać". Pocieszna, rozluźniająca, ale i poruszająca najgłębsze struny w duszy. Potrzeba nam takich książek. Nawet bardzo.