Młodość i fascynacja. A nad to wszystko tajemnica, która plącze się niespostrzeżenie między bohaterami. W Mojej kuzynce Racheli nie ma oczywistych odpowiedzi, a mrok czai się nawet w środku jasnego dnia. Daphne du Maurier doskonale wie, jak stworzyć porywającą i hipnotyzującą powieść opartą o prostą, obyczajową fabułę. Doskonały przykład połączenia romansu i thrillera z elementami powieści gotyckiej, gdzie na tle kornwalijskiego domostwa odgrywa się spektakl niedopowiedzeń, sprzeczności, fatalnego zauroczenia, a może nawet i kłamstwa. 

Kornwalia. Filip Ashley staje się spadkobiercą majątku ukochanego kuzyna, który go wychował i z którym mieszkał, dopóki Ambroży nie wyjechał do Włoch w celach zdrowotnych. Tajemnicze okoliczności śmierci Ambrożego, dziwne listy, a przede wszystkim jego nieoczekiwany ślub z daleką kuzynką Rachelą bardzo niepokoją młodego Filipa. Kiedy chłopak dowiaduje się, że wdowa po kuzynie przybędzie do Kornwalii, wrogo usposobiony postanawia się z nią rozmówić. Jednak niespełna dwudziestopięcioletni Filip, który nie nawykł do towarzystwa kobiet, świeżo poznaną kuzynką jest zwyczajnie oczarowany. Ta zaś wcale nie wykazuje pretensji, ani żalu z racji, że została z niczym po śmierci męża. Zauroczony Filip wciąga ją w życie posiadłości Ashleyów, a ona z gracją się w nie wpasowuje.

Jaki sekret skrywa tajemnicza kuzynka Rachela i czy celowo omotała młodego dziedzica, czy raczej on sam wpadł w zwyczajne sidła nieodwzajemnionej miłości? Co tak naprawdę wydarzyło się w willi Sangalletti we Włoszech, kiedy Ambroży tak niespodziewanie podupadł na zdrowiu? I dlaczego nie zostawił niczego w spadku swojej żonie... Moja kuzynka Rachela mnoży pytania, fascynuje mrocznym klimatem, dziką scenerią, enigmatycznością bohaterki. Zachwyca piórem autorki i ogromnie smuci naiwnością głównego bohatera. Czytałam tę powieść jak urzeczona, nie mogąc się od niego oderwać chyba nawet bardziej niż to miało miejsce w przypadku Rebeki. Wiem, że niektórych rozczarowało niewyjaśniające wszystkiego wprost zakończenie. Ja zaś jestem usatysfakcjonowana takim rozwiązaniem i wdzięczna autorce, że pozostawiła ten rąbek tajemnicy, który w zasadzie nadawał smaku całej powieści. 

Droga do Indii zupełnie mnie oczarowała, choć akcja całej powieści bardziej snuje się niż pędzi, przywodząc na myśl gorącą, statyczną indyjską scenerię z czasów kolonialnych, w której damy popijają miętową herbatę i ochładzają się wachlarzami, przy okazji opędzając się od dokuczliwych much. Forster nie tylko znakomicie kreśli atmosferę Indii, ale również doskonale przenika ludzką naturę. Do tego Droga... to powieść z przesłaniem, pełna znaczeń i porywów, w którą jednak trzeba się wgryźć, by naprawdę jej zasmakować.

Zimowe konfitury i masło śmietanowe. Głowy cukru. Chłód i wilgoć płynące od strony kanału. Amsterdam w jesiennych ramionach października, w roku 1686, wydaje się dziwną, mroczną szkatułką, którą pragnie się trzymać za szkłem gabloty, ale nie ma odwagi wkładać palców do środka. Amsterdam, w którym grzmią kościelne kazania, a wszelkie bezbożne czyny karane są śmiercią. Szkatułka, która tylko z zewnątrz wygląda szykownie i bogato, za to w środku skrywa nieprzyjazny mrok. Podobnie jak dom, do którego trafia osiemnastoletnia Nella Oortoman. Podobnie jak domek z miniaturami, który dostaje w prezencie ślubnym od swojego męża, kupca Johannesa Brandta. Wyniosła szwagierka Marin, służąca Cornelia i ciemnoskóry służący Otto. Psy i ptaszek Peebo. Miniaturzysta, który przesyła Nelli maleńkie cuda, by ta wyposażyła swój domek. Zagubiona dziewczyna, odtrącana przez Johannesa, niechciana w domu Marin próbuje odnaleźć swoje miejsce, choćby z pomocą — zdawać by się mogło... niewinnej zabawy. Jednak Nelli wcale nie jest do śmiechu. Na dodatek to nie mężczyzna śle jej miniaturowe przedmioty, których wcale nie zamawiała. 

"To  b ę d z i e  nadzwyczajne — czymkolwiek się okaże". Miniaturzystka Jessie Burton to powieść ekscytująca, pełna tajemnic, zakamarków, ale i przemożnego smutku. W sercach amsterdamczyków, w ich pogoni za bogactwem, w duszach bohaterów tkwi mrok. Z początku wygląda, jakby zagnieździł się również w nowym domu Nelli, ale z czasem można się zorientować, że mnóstwo w nim ukrytego światła, otwartych klatek, wolności, której tak bardzo brakowało ludziom tamtych czasów (zwłaszcza kobietom). Misternie skrojone miniatury, niosące przerażające przesłanie nadają całej książce dużo klimatu, jednak to sama atmosfera Amsterdamu, porywy Nelli, skrywane sekrety —  wszystko to buduje niepowtarzalny obraz.

"Nie odchodź, myśli Nella. Gdy odejdziesz, stanę się niewidzialna, tutaj, w tym korytarzu, i nikt już nigdy mnie nie odnajdzie". Ja sama jestem zachwycona, pełna podziwu dla siły tej opowieści, jej ciężkości, ale również swojego rodzaju magii. To dramat w pełnej krasie, historia dojrzewania i historia utraty. Wyzwolenia oraz spętania. Nie do podrobienia i nie do zapomnienia.