Ja z kolei, wręcz przeciwnie ツ Koniec października to idealny czas na mroczne książki o duchach, a Aveline Jones i duchowi z Malmouth nie sposób odmówić odpowiednio mrocznego klimatu. I nawet jeśli jest to tytuł dla młodszych czytelników, również dorosłych jest w stanie przyprawić o delikatne ciarki na plecach. Ponure nadmorskie miasteczko, w którym zamiast bawiących się dzieci, przed domami tkwią upiorne kukły. W książce o duchach, którą główna bohaterka kupuje w lokalnym antykwariacie, ostatni rozdział został przekreślony. Kim była poprzednia właścicielka publikacji i w jakich okolicznościach... zaginęła? Aveline Jones i duch z Malmouth autorstwa Phila Hickesa mrozi krew w żyłach niepokojącą atmosferą wymarłego miasteczka — i to zaraz przed Halloween, pachnie złowieszczym wiatrem znad morza, straszy przerażającymi legendami. 
 
Jedenastoletnia Aveline spędza jesienną przerwę międzysemestralną u swojej ciotki Lilian w kornwalijskim portowym miasteczku Malmouth. Niedługo po przyjeździe udaje się do miejscowego antykwariatu, gdzie poszukuje — zgodnie ze swoimi zainteresowaniami — wszelakich książek o duchach. Tam poznaje starszego antykwariusza Liebermana oraz swojego rówieśnika Harolda. Udaje jej się również znaleźć interesujący tytuł: Duchy i zjawy w Dorset, Devon i Kornwalii. Dziewczynka ma nadzieję na poznanie jakichś upiornych lokalnych legend, jednak jest trochę rozczarowana, kiedy okazuje się, że ostatni rozdział książki (o tytule Dama wśród fal) został zamazany, i to najprawdopodobniej przez jej byłą posiadaczkę, Primrose Penberthy. Wkrótce w ręce Aveline wpada pamiętnik zaginionej wiele lat temu Primrose i nagle stare historie o duchach okazują się być... zatrważająco prawdziwe. 

Z książki Phila Hickesa bije prawdziwy nadmorski chłód. Czuć zapach soli i wodorostów. Straszą halloweenowe kukły i morskie widma. Warto schować się wieczorem pod kocem i sącząc gorące kakao, czytać rozdział za rozdziałem. Aveline Jones i duch z Malmouth to wciągająca, świetnie napisana książka z dreszczykiem. Niektórzy (najpewniej ci młodsi) mogą naprawdę się trochę przestraszyć (ale tylko trochę). Starsi powinni docenić niepokojący klimat książki, ciekawych bohaterów i szansę zabawy w detektywa. 

Ośmioletnia Charlie McGee ma szczególną zdolność. Potrafi samymi myślami rozniecić ogień, a nawet wywołać pożar. Jednak jej pirokineza nie jest jedyną anomalią w rodzinie. Również ojciec dziewczynki ma niespotykaną, choć uciążliwą umiejętność telepatycznego wywoływania wpływu na innych, nazywaną przez niego pchnięciem. Ich zdolności bynajmniej nie są wynikiem przypadku, a nimi samymi interesuje się pewna instytucja o wdzięcznej nazwie Sklepik. Być może jest kwestią czasu, aż uciekinierzy wpadną w ich ręce. 

***
King Stephen, Podpalaczka, tłum. Krzysztof Sokołowski, Wydawnictwo Prószyńki i S-ka, Warszawa 2019 (pierwsze wydanie 1980 rok), s. 512. 

Początek wakacji, obóz w środku lasu i straszne historie opowiadane nocą przy ognisku. A jeśli te wszystkie opowieści o wilkołakach, człowieku z hakiem zamiast ręki, czy o Upiorze Lodowatego Wiatru okażą się prawdziwe? Obóz strachem podszyty to jeden z wielu tomów cyklu Szkoła przy cmentarzu autorstwa Toma B. Stone'a (a raczej Noli Thacker). Ta krótka książeczka dedykowana młodszemu odbiorcy, to prawdziwa frajda również dla starszych fanów historii z dreszczykiem. Mamy tu powiew młodości, chłopięce rozterki, obozową codzienność, ale przede wszystkim porządną dawkę oldschoolowej grozy. Na lato jak znalazł! 

Alex wybiera się na wakacyjny obóz o wdzięcznej nazwie Nigdy więcej (Nevermore — inspiracja twórczością Edgara Allana Poego z pewnością niesie za sobą pewne konsekwencje シ). Już w drodze ma okazję stanąć oko w oko z pewnym zagrożeniem — niedźwiedziem, a może nawet... wilkołakiem. Niemniej stanowi to doskonałe preludium do tego, co czeka go po dotarciu do obozowiska. Mimo przyzwyczajenia do dziwnych zjawisk w Szkole przy cmentarzu, do której uczęszcza, chłopak nie spodziewa się, że wakacje przyniosą mu równie mocno mrożące krew w żyłach przygody. Straszne historie, które w kółko opowiadają sobie obozowicze, zaczynają się ziszczać! Na domiar złego Alex musi dzielić namiot z nieporadnym Garthem, a w okolicy krąży tajemniczy Jason Traper — człowiek z hakiem. 

Obóz strachem podszyty z powodzeniem można łyknąć w jedno czerwcowe popołudnie, zabrać na wycieczkę pod namiot, albo podczytywać nocą pod kocem przy świetle latarki (ta książka aż się o to prosi!). Akcja jest dynamiczna, trzyma w napięciu i straszy odpowiednio do wieku odbiorcy. Do tego treść nie jest bardzo wymagająca, więc powinno poradzić sobie z nią czytające już dziecko. Nie ma co się martwić, jeśli nie zna się innych części z cyklu, ponieważ to zupełnie odrębna historia. Warto również doczytać książkę do końca, bo czeka tam zaskakujący plot twist. 

Całkiem przyjemnie jest zwiedzać Polskę śladem tajemniczych miejsc, słuchać strasznych historii i bawić się w detektywa. Potwory z Diablaka przynoszą mnóstwo wrażeń, zapierają dech i wciągają. Zgrabne opisy, sympatyczni bohaterowie, pozytywne przesłanie. Autorka pozwala sobie na dużą dawkę grozy, ale w końcu taki jest zamysł całego cyklu. Mnie zaintrygowały wszystkie zagadki, które mieli do rozwiązania młodzi bohaterowie, bawiło zachowanie dziadków, jak również wzruszała koleżeńskość i dojrzałość dzieci. Podoba mi się obraz dzieciństwa, jaki kreśli Drzewicka. Wakacje mogą być dużo bardziej interesujące bez wlepiania nosów w telefony. Przecież o wiele ciekawiej jest szukać tajemniczych kamieni, śledzić podejrzanego sąsiada, czy uciekać przed widmowym jeźdźcem na koniu. Prawda?

Groza, która czai się gdzieś za plecami. Powoli wślizguje za kołnierz jesiennego płaszcza. Towarzyszy czytelnikowi bardziej za sprawą niesamowitej, mrocznej atmosfery niż może nawet przez konkretne wydarzenia zawarte w książce. W Domu na Wrzeszczącym Wzgórzu, gdzie nic nie jest oczywiste ani przewidywalne, strach nabiera innego wymiaru. Zgrabne konstruowanie napięcia, skupienie na nastrojowości. W ten sposób klimat swoich dzieł budowali klasycy grozy. Jednak akcja kolejnego horroru Dominika Łuszczyńskiego osadzona jest w czasach współczesnych, co odzwierciedla również jej stylistyka. Niemniej nie ma w tym makabry, której autor nie poskąpił Pustym mogiłom (tytule zdecydowanie innego rodzaju). Nie ma też tej szczególnej podniosłości właściwej wybitnemu, choć wymagającemu Ogrodowi konających dusz. Mimo że Ogród był dla mnie dotąd najlepszą książką w twórczości Łuszczyńskiego, to Dom na Wrzeszczącym Wzgórzu w pewien sposób mi go przypomina. Może to ta aura tajemniczości i niepokoju. Przeczucie czegoś strasznego, co zaraz zmaterializuje się na naszych oczach i z pewnością wymknie się konwencjonalnym wytłumaczeniom.